Det finst ein idé der ute om at motivasjon er noko ein kan hente fram om ein berre vil nok. Som om det ligg ein brytar ein stad, og det einaste som manglar er viljestyrke. For meg har det vore ei vond misforståing.
For motivasjon kjem ikkje alltid når vi treng den. Nokre dagar dukkar den rett og slett ikkje opp. Og det er ikkje fordi eg ikkje vil. Det er fordi kroppen og hovudet har brukt opp det dei har.
Eg har lært at motivasjon ofte kjem etter handling – ikkje før. Men kva gjer ein når handling òg er utilgjengeleg? Når det å stå opp, dusje eller svare på ei melding kjennest som eit fjell?
Då har eg måtta gi slepp på tanken om at motivasjon er eit krav. For når den blir eit krav, blir den også eit våpen mot meg sjølv. Eit bevis på alt eg ikkje får til.
No prøver eg heller å sjå motivasjon som ein bonus. Nokre dagar er den der, andre dagar ikkje. Og dei dagane den ikkje kjem, betyr det ikkje at eg har feila. Det betyr berre at eg er menneske.
Eg er framleis verdifull, sjølv utan driv. Framleis på veg, sjølv utan fart.
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Leave a Reply