Refleksjon over Dager med Oppgang og Nedgang
Det finst dagar der eg vaknar med godt humør, kanskje til og med litt energi. Eg kjenner at dette kan bli ein bra dag. Eg vil ut, gjere noko, få til litt meir enn i går. Den kjensla – av vilje, av lyst – den betyr mykje. For den kjem ikkje kvar dag.
Men så kjem kroppen – og hovudet – med si eiga meining. Den seier stopp, sjølv når eg så gjerne vil framover. Det er som om eg går i motvind, der kvart steg krev meir enn det burde. Og det er kanskje det som er mest frustrerande – ikkje å vere utan vilje, men å vere utan krefter til å bruke den.
Det er ikkje alltid kroppen som seier ifrå først. Ofte er det hovudet. Tankane som blir seige, lyden som blir for mykje, eit trykk bak auga som seier: «Nok no.» Utmattelsen kjem snikande, og sjølv dei enklaste oppgåver kan kjennast tunge. Eg prøver å halde fokus, men alt går tregare.
Likevel er det noko i meg som ikkje vil gi slepp – som vil prøve, sjølv når eg veit det kan koste. Og nokre dagar får eg faktisk til meir. Eg får gjort litt, komme meg ut, brukt kroppen og kjent at eg lever. Eg får kjenne litt på den gamle meg – han som tok ting på strak arm, som ikkje trong å tenke over alt han gjorde. Dei dagane betyr mykje.
Men alt har sin pris. For dei dagane eg klarer meir, får eg ofte kjenne det i fleire dagar etterpå. Kroppen seier frå, hovudet blir tungt, og kreftene forsvinn sakte ut av meg. Eg veit det kjem, men eg gjer det likevel – fordi det av og til er verdt det. For det å kjenne seg litt fri, sjølv for ei stund, kan bety alt.
Det handlar ikkje om å vere dumdristig, men om å kjenne at eg lever. Eg prøver å finne balansen mellom å lytte og å leve. Å ikkje vere redd for å prøve, men heller ikkje presse meg heilt tom. Det er ei tynn linje – og eg trør feil av og til. Men eg lærer. Heile tida.
Eg prøver å møte dagane med mot og godt humør, sjølv når det kostar litt. For eg veit at sinne og frustrasjon ikkje gjer det betre. Eg prøver å sjå det gode i det eg får til, i staden for å leite etter alt eg ikkje klarer. Nokre dagar får eg gjort mykje, andre nesten ingenting. Men begge dagane tel. Begge er del av denne vegen eg går.
Eg har lært at det ikkje handlar om å presse seg tilbake til den eg var, men om å bygge vidare på den eg er no. Å finne eit tempo som høyrer til kroppen eg faktisk har. For kanskje handlar styrke ikkje om å halde ut for ein kvar pris, men om å vite når det er tid for å kvile – og likevel halde fast i håpet.
Eg veit at sjølv dei dagane som kostar mest, så flyttar eg meg. Kanskje ikkje langt, kanskje ikkje synleg – men litt. Og det er nok.
– Mats
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Legg att eit svar