Den stille skammen
Det finst ei type skam som nesten ingen snakkar om. Ho kjem stille, ofte på dei dagane der kroppen ikkje spelar på lag, der tankane surrar, og der du kjenner at du ikkje strekk til – same kor mykje du prøver.
Det er skamma som kjem når du ikkje lenger klarar alt du klarte før. Når du må be om hjelp. Når du må seie nei. Når du kjenner at andre må tilpasse seg livet ditt. Når du står på avklaringspengar og tenker:
«Er eg mindre verdt no?»
Det er ei skam som ikkje roper høgt – men som ligg som ein stille, tung skugge over alt du gjer.
Kjensla av å ikkje bidra «nok»
Når ein blir sjuk, sliten eller møter veggen, endrar livet seg brått – men tankane våre heng igjen i den gamle versjonen av oss sjølve.
Du samanliknar deg med den du var. Eller den du ønskjer å vere. Eller den du trur andre forventar at du skal vere.
Og midt i det heile kjem den vonde kjensla:
«Eg gjer ikkje nok. Eg er ikkje nok.»
Men sanninga er enkel:
Du bidrar meir enn du trur – berre på andre måtar enn før.
Når du fryktar kva andre tenker
Ein av dei vondaste sidene ved å vere sjuk, sliten eller redusert, er tanken om kva andre tenker om deg.
«Trur dei eg latar som?»
«Ser eg svak ut?»
«Trur dei eg utnyttar systemet?»
«Synest dei eg burde klare meir?»
«Er eg til bry?»
Sannheita?
Folk tenker mykje mindre om oss enn vi trur.
Og dei som dømmar – dei veit ikkje kva du står i.
Dei ser ikkje nettene du ikkje får sove, dagane som tærer, eller kampen du står i når ingen ser.
Den indre kritikarens nådelause stemme
Ofte er det ikkje samfunnet som er hardast med deg.
Det er du sjølv.
Stemmen som seier at du burde prestere.
At du burde tåle meir.
At du burde klare alt som før.
At du ikkje skal vere til belastning.
Den stemmen lyg.
For du lever.
Du prøver.
Du står i det.
Og du gjer så godt du kan – med dei kreftene du har.
Det er meir enn nok.
Du er ikkje «til bry». Du er menneske.
Du er ikkje det du klarer.
Du er ikkje kapasiteten din.
Du er ikkje arbeidsevna di.
Du er ikkje det samfunnet måler deg etter.
Du er eit menneske – med verdi, styrke, smil, smerte, kjensler og ei historie som betyr noko.
Å vere sårbar er ikkje å vere svak.
Å trenge hjelp er ikkje å vere til bry.
Å stå i eit liv som ikkje vart som du tenkte, er ikkje eit nederlag.
Det er mot.
Om du kjenner deg igjen i dette
Då vil eg at du skal vite:
Du er ikkje åleine.
Det er fleire som føler dette enn dei som tør å seie det.
Og det er ikkje noko gale med deg.
Det du kjenner, er heilt ekte – og heilt normalt.
Ein dag vil du sjå tilbake og forstå at du stod i noko som ville knekt mange.
Men du står her.
Du pustar.
Du prøver.
Og du går vidare – i ditt tempo.
Og det er sterkare enn du trur.
«Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
«Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
Legg att eit svar