Når det som er godt nok, får vere godt nok
Eg har brukt mykje av livet på å prøve å få ting til å stemme. Å rette opp, justere, forbetre. Tru at viss eg berre fekk ting litt meir på plass, litt meir riktig, så ville eg kjenne meg rolegare. Meir heil. Meir trygg.
Men det har tatt tid å forstå at jakta på det perfekte ofte er det som skaper uroa. For livet kjem sjeldan i rette linjer. Det kjem i rykk og napp, i halve løysningar, i gode intensjonar som ikkje alltid blir følgde heilt til mål. Og det er kanskje nettopp der eg har måtta lære noko nytt: at det uperfekte ikkje nødvendigvis er feil. Det er berre ekte.
Eg har begynt å merke kor mykje energi det tek å stadig vurdere meg sjølv. Å måle dagane etter kva eg fekk til, eller kva eg burde gjort annleis. Den indre stemmen som alltid har eit forslag til forbetring. Og eg har begynt å øve på å svare den stemmen litt rolegare. Med mindre krav. Med meir rom.
Å finne ro i det uperfekte handlar ikkje om å gi opp, men om å gi slepp. Å slutte å kjempe mot kvar liten skavank i livet og heller la det få vere litt skeivt, litt uferdig. For det er der det levande finst.
Eg har sett at mykje av det som gir meg ro, ikkje kjem frå å ha kontroll, men frå å gi meg sjølv lov til å vere menneske. Å godta at eg ikkje alltid veit, ikkje alltid orkar, ikkje alltid får det til. Og at det ikkje gjer meg mindre verdt.
Det uperfekte rommar mykje varme. Det rommar rom for pust, for feil, for pausar. Det gjer det mogleg å vere til stades utan å prestere. Å møte dagen slik han kjem, ikkje slik eg meiner han burde vere.
Eg øver meg framleis. Nokre dagar går det lettare enn andre. Men eg merkar at når eg slepp taket litt – i krava, i forventningane – så kjem roa snikande. I små glimt. I korte augeblikk. Nok til å puste litt djupare.
Kanskje er det der freden bur. I det uferdige. I det som ikkje heilt fekk form. I det som berre er, utan forklaring. Og kanskje er det nettopp det som gjer livet levande.
– Mats
💭 «Det uperfekte treng ikkje fiksast for å vere verdifullt.»
✨ «Ro kjem ikkje alltid av kontroll – somme gonger kjem ho av å gi slepp.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Legg att eit svar