Eg har igjen måtte kaste inn handkleet og slutte å jobbe. Denne gongen hadde eg verkeleg håp. Eg starta forsiktig – først 20 % éin dag i veka, så 20 % fordelt på to dagar. Planen var enkel og fornuftig. Gi kroppen tid. Lytte. Bygge sakte opp.
Og ei stund gjekk det. Men så skjedde det same som før. Energinivået byrja gradvis å synke. Ikkje brått, ikkje dramatisk – berre litt og litt. Dag for dag. Veke for veke. Til slutt var det ikkje meir att å ta av. Kroppen sa stopp, igjen, og eg måtte gi meg.
Det er utruleg skuffande. Ikkje berre fordi eg må slutte, men fordi det no har gått to år sidan eg blei sjuk. To år. Eg hadde håpa – kanskje forventa – at eg skulle vore mykje lenger komen no. Etter planen eg hadde lagt, skulle eg eigentleg vore fullt tilbake i arbeid for lenge sidan.
Når ein gong på gong må erkjenne at ein ikkje er der ein trudde ein skulle vere, gjer det noko med både sjølvbiletet og håpet. Det kjennest som å stå stille medan tida går vidare rundt ein.
Samtidig veit eg dette: Eg kan ikkje gi opp håpet. Sjølv om eg må stoppe, betyr det ikkje at vegen er slutt. Det betyr berre at tempoet er feil – eller at kroppen treng meir tid enn hovudet hadde rekna med. Kanskje mykje meir tid.
Så no handlar det igjen om å puste med magen. Om å gi rom for skuffelsen, utan å la den ta over alt. Om å akseptere situasjonen slik ho er akkurat no, samstundes som eg held fast i trua på at ting kan bli annleis seinare. Eg må berre gi det litt meir tid.
Og så får vi krysse fingrane.
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Leave a Reply