Ventemodus: Å Leve med Uvisse
Det er ein spesiell tilstand å leve i ventemodus. Ikkje heilt stille, men heller ikkje i den rørsla ein var vane med før. Eg ventar ikkje på ein dato eller ei klar løysing. Eg ventar på teikn. På signal frå kroppen som kan seie noko om kva som er mogleg, og kva som ikkje er det. Utfordringa er at desse signala sjeldan kjem tydeleg. Dei kjem i nyansar, ikkje i svar.
I periodar har eg klart å halde treninga gåande. Forsiktig, utan store mål. Nok til å kjenne at kroppen var i bruk, og at det gav ein viss stabilitet. I dei periodane har eg opplevd eit lite overskot – ikkje mykje, men nok til å gi håp om at noko var i ferd med å byggjast opp.
Så har eg byrja å jobbe litt igjen. I starten har det ofte gått greitt. Eg har tenkt at eg kanskje har funne ein balanse, at kroppen toler både litt aktivitet og litt arbeid. Men etter kvart har eg sett det same mønsteret gjenta seg. Belastninga blir for stor. Energien strekk ikkje til begge delar.
Treninga glir gradvis bort. Først færre økter, så kortare, til slutt ingenting. Det er ikkje eit bevisst val – berre eit resultat av at energien blir brukt opp ein annan stad. Og når treninga forsvinn, blir også kroppen mindre robust.
Likevel held eg fram å jobbe ei stund. Helt til også det blir for mykje. Energinivået fell, ikkje brått, men jamt og stille. Til slutt er eg tilbake på same stad som før – i behov for å stoppe heilt.
Å leve slik betyr å leve i ei konstant uvisse. Eg veit ikkje kva morgondagen vil bringe av energi eller overskot. Nokre dagar opnar seg litt, andre lukkar seg heilt. Det gjer det vanskeleg å planleggje, og endå vanskelegare å sjå framover.
Eg har måtta lære meg å leve meir frå dag til dag. Ikkje som eit ideal, men som ein nødvendighet. Når kapasiteten varierer, må også forventningane gjere det. Framtida kan ikkje teiknast i rette linjer, berre i forsiktige steg.
No er eg igjen i ein fase der eg prøver å kome i gang med litt trening. Ikkje som eit prosjekt, men som eit forsøk på å byggje noko sakte og berekraftig. Eg håpar det på sikt kan gi meg meir energi – samstundes som eg veit at håp ikkje er det same som garanti.
Denne gongen prøver eg å gi kroppen lengre tid. La trening, kvile og kvardagsbelastning få setje seg før eg eventuelt vurderer å prøve meg i jobb igjen. Kanskje handlar ventemodus ikkje om å vente passivt, men om å lytte, justere og ta små, varsame val.
Kanskje er dette ikkje ein fase som berre skal overståast. Kanskje er det ein tilstand der ein må lære seg å leve annleis. Med meir tålmod. Meir respekt for grensene. Og mindre hastverk.
I så fall handlar ventemodus ikkje om å stå utanfor livet – men om å vere i det, akkurat slik det er no.
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Legg att eit svar