Dei fleste dagane mine ser kanskje like ut for andre.
Eg står opp, prøver å få i meg frukost, og går sakte i gang med det eg klarer.
Men inni meg skjer det mykje meir enn det ser ut som.
For meg handlar kvardagen ikkje lenger om å rekke mest mogleg – men om å finne ein balanse mellom å gjere og å vere.
Det tok tid å akseptere det.
Før ville eg alltid prestere.
No prøver eg å lytte. Til kroppen, til hovudet, til stillheita.
Nokre dagar får eg gjort litt, andre nesten ingenting.
Og det må vere greitt.
Det er ikkje latskap – det er overleving.
Etter sjukdommen har eg lært at kvardagen både kan vere ein venn og ein fiende.
Ein venn, fordi rutinar gir tryggleik.
Ein fiende, fordi dei same rutinane minner meg om alt eg ikkje får til.
Det handlar om å finne ein mellomveg – eit kvardagsliv eg kan leve med, ikkje mot.
Eg har prøvd å halde fast på faste tider – eg legg meg rundt klokka 22.00, og står opp kring 06.50 kvar morgon.
Det høyrest kanskje lite ut, men det gjer ein forskjell.
Desse små rammene gir meg noko fast å halde i, sjølv når dagane elles flyt i kvarandre.
Rutinar er ikkje berre struktur – dei er ein slags tryggleik.
Ein måte å vise kroppen og hovudet at eg prøver.
Ingen store mål, berre små anker som gjer dagane mine litt meir forutsigbare.
For det er det som hjelper meg mest no – å senke lista utan å gi opp håpet.
Eg prøver å sjå det gode i det enkle:
eit smil frå nokon eg er glad i, frisk luft på verandaen, eller følelsen av å fullføre noko lite, men viktig.
Det er ikkje alt som blir betre, men noko blir.
Og kanskje er det nok.
– Mats
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Legg att eit svar