Refleksjoner over Fortid og Framtid
Det er rart, kor sterkt fortida kan halde tak i oss. Kor lett det er å sjå seg tilbake og samanlikne. Eg gjer det ofte. Eg hugsar korleis eg var før – korleis alt gjekk av seg sjølv, korleis kroppen fungerte utan å tenkje, og korleis eg kunne fylle dagane utan å måtte planlegge kvar bevegelse.
Den tida følest både fjern og nær på same tid. Eg har ein fot der, i fortida. I alt det kjente, i det gamle mønsteret, i rytmen eg ein gong hadde. Av og til kjem saknet som eit stikk – for det var mykje eg tok for gitt. Ting eg ikkje såg verdien av før eg mista dei. Krefter, overskot, ro. Eit hovud som samarbeidde. Ein kropp som berre gjorde det eg ville.
Men eg har òg ein fot i framtida. Der håpet bur. Der eg ser for meg kva som framleis kan bli. Kanskje ikkje som før, men på ein ny måte – i eit nytt tempo. Eg har lært at framtida ikkje treng å vere ei kopi av fortida for å vere verdt noko. Ho kan vere annleis – og likevel god.
Eg prøver å leve mellom desse to føtene. Den eine står i minnet om alt eg var, og den andre prøver å finne balansen i det eg er no. Av og til kjennest det som eg står fast midt imellom. At eg ser tilbake for lenge, eller fram for langt. Men eg trur kanskje det er heilt normalt. For korleis kan ein sleppe tak i noko som har forma ein så mykje? Korleis kan ein ikkje lengte tilbake til ein versjon av seg sjølv som hadde meir å gi?
Eg prøver å bruke fortida som rettesnor – ikkje som lenke. Ho minner meg om kva eg har vore i stand til, men òg om at eg må vere mild med meg sjølv no. For den eg var då, hadde ikkje dei same utfordringane som eg har no. Og den eg er i dag, har lært ting som den gamle meg aldri visste. Eg prøver å finne ein slags fred i det. At livet ikkje handlar om å bli den same igjen – men om å finne ut korleis eg kan vere meg sjølv på nytt. At det ikkje er svakt å sakne det som var, men sterkt å halde fram likevel.
For sjølv om eg står med ein fot i fortida, så veit eg kvar den andre skal gå. Framover. Alltid framover.
– Mats
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Legg att eit svar