Eg har etter kvart forstått at mykje av det som avgjer korleis eg har det, ikkje berre handlar om kroppen – men om tankane. Om korleis eg møter dagane, og korleis eg snakkar til meg sjølv når det butter imot.
For eg kan ikkje alltid styre korleis kroppen reagerer – men eg kan prøve å styre korleis eg tenkjer om det. Og det er der mykje av forskjellen ligg. Eit godt mindset kjem ikkje av seg sjølv. Det krev arbeid – kvar dag, kvar tanke. Det handlar ikkje om å vere positiv heile tida, men om å vere ærleg utan å miste håpet. Å kunne sjå det som er tungt, men likevel halde fast i trua på at noko godt finst der framme.
Eg er langt frå perfekt. Men eg gjer så godt eg kan. Eg har staka ut ein kurs for meg sjølv – tankar om kva eg vil, og korleis eg vil leve. Eg har sett meg mål, og eg prøver å halde retninga, sjølv om det ikkje alltid går rett fram. For sjølv om eg veit kva som er viktig, så betyr ikkje det at det alltid er lett å gjere det.
Eg er ein rastlaus fyr av natur. Når eg fyrst får litt energi, vil eg bruke den – alt på ein gong. Eg har ein tendens til å gå “all in” på det eg gjer, uansett om det handlar om trening, arbeid eller prosjekt. Det har alltid vore slik, og før fungerte det bra. Men no, med dei utfordringane eg har, veit eg at det ikkje er den beste måten. Eg brenn lyset i begge endar, og endar ofte opp med å måtte betale prisen i fleire dagar etterpå. Det er ei læring eg framleis jobbar med – å forstå at det ikkje er alt eller ingenting, at framgang ikkje krev full gass, men balanse.
Eg har hatt periodar der eg har kome i gang med trening, kjent på meistring og glede – men så kjem dagane der energien er borte, og alt stoppar opp. Lite energi er ofte grunnen til at eg må slutte, ikkje mangel på vilje. For eg vil. Eg likar å trene, å bruke kroppen, å kjenne at eg lever. Men eg må akseptere at framgang no ser annleis ut. At det å stoppe i tide òg er ein form for styrke.
Eg har laga måltidsplanar og prøvd å halde struktur i kvardagen. Men eg har sprekker, eg mistar fokus, og må starte på nytt igjen. Før ville eg sett på det som nederlag – no prøver eg å sjå det som læring. For kvar gong eg prøver igjen, kjem eg litt nærare forståinga av kva som faktisk fungerer for meg. Det er ikkje alt eller ingenting lenger. Det er små steg, justeringar, nye forsøk.
Eit godt mindset handlar for meg om å vere mild mot meg sjølv. Å møte meg sjølv med forståing i staden for frustrasjon. For eg veit at eg gjer mitt beste, sjølv når det ikkje alltid ser slik ut. Eg prøver å minne meg sjølv på at det viktigaste ikkje er å vere perfekt – men å halde ut, halde retninga, og ikkje gi opp.
Eg drøymer meg ofte bort. Eg ser for meg eit liv utan begrensingar – der eg får gjort alt eg vil, der energien aldri stoppar meg, og dagane berre flyt. Og sjølv om eg veit at det ikkje alltid er realistisk, så held eg fast i draumane. For dei gir meg retning. Dei minner meg på at det framleis finst noko å strekke seg mot. Så eg prøver – kvar dag – å halde balansen mellom håp og aksept. Å vere ærleg, men ikkje hard mot meg sjølv. Å drøyme, men òg vere til stades her eg er.
For eg trur det er der styrken ligg – i å vite at sjølv om eg ikkje får til alt, så gir eg meg aldri. For kanskje handlar ikkje framgang om å aldri falle, men om å reise seg – kvar gong – med litt meir innsikt, litt meir tålmod, og framleis med blikket retta framover.
– Mats
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
Legg att eit svar