Eg er ikkje meir enn førti år, men likevel vaks eg opp i ei tid der følelsar ikkje var noko ein snakka høgt om. I alle fall ikkje vi menn. Det var som om kjensler høyrde heime i eit rom vi aldri fekk nøkkel til. Eit rom vi lærte å gå stille forbi.
Og som mann kjente eg det nesten som eit uskrive lovverk:
Hold maska. Bit tennene saman. Ta deg saman.
Men følelsar er ikkje noko du berre kan slå av og på. Dei bur i oss, formar oss, styrer oss – enten vi vil eller ikkje. Og når vi aldri lærte å snakke om dei, så lærte vi heller aldri å forstå dei. Vi lærte berre å skjule dei.
Kva gjer det med ein mann å skjule alt?
Eg har tenkt mykje på det i det siste. Kor mykje energi det tek å late som om alt er bra. Kor tungt det blir når du alltid skal vere den sterke, den rolige, den som «fikser ting». Det er nesten som om vi menn i generasjonar har fått beskjed om at styrke handlar om å ikkje kjenne – eller i alle fall ikkje vise det.
Men kven er det eigentleg bra for? Ikkje for oss. Ikkje for dei rundt oss.
For når du ikkje tar følelsane dine på alvor, så har dei ein tendens til å finne utvegar likevel:
i kroppen, i helsa, i forholda dine, i stresset som aldri slepper taket. Undertrykte følelsar forsvinn ikkje – dei berre bytter form.
Eg kvidde meg lenge før eg starta denne bloggen
Det skal eg vere ærlig på. Eg gjekk mange rundar med meg sjølv. Eg lurte på om folk ville dømme meg. Om dei ville tenke at eg var svak, dramatisk, for myk, for open.
Eg bar med meg ei stemme som ikkje eigentleg var mi, men ei eg hadde lært av ein annan generasjon:
«Menn snakkar ikkje om slikt.»
Og bak den låg ei endå vondare stemme:
«Kanskje det ikkje er så viktig det eg føler. Kanskje eg burde halde det for meg sjølv.»
Men det stemmer ikkje. Ikkje for meg. Ikkje for nokon.
Så kva skjer når ein mann endeleg seier det høgt?
Når eg opna meg i bloggen, skjedde noko eg ikkje hadde forventa:
Eg kjente meg ikkje svakere. Eg kjente meg faktisk sterkare.
Det var som om kroppen og tankane endeleg fekk puste ut. Som om eg sa:
«Dette er meg. Dette er sanninga. Dette er mennesket bak fasaden.»
Og eg forstod noko viktig:
Det er ikkje sårbarhet som gjer oss svake. Det er det å late som om vi ikkje har sårbarhet.
Å dele følelsar handlar ikkje om å vere svak – men om å vere sann
Følelsar er menneskelege. Dei er ikkje maskuline eller feminine. Dei er ikkje rette eller gale. Dei ér. Og dei finst fordi kroppen prøver å fortelje oss noko.
Når livet gjer vondt, er det ikkje eit teikn på at du har feila. Når du kjenner på frykt eller usikkerheit, betyr det ikkje at du er mindre mann. Det betyr berre at du er eit menneske i ein krevjande situasjon.
Og når du har ein god dag, ei god kjensle, eit håp – så fortener du å kjenne på det òg, fullt ut.
Kanskje er det slik styrke eigentleg ser ut
Kanskje er den sterkaste mannen ikkje han som aldri fell, men han som reiser seg etter å ha falle. Kanskje er det modigaste ikkje å vere tøff – men å vere ekte.
For kvar gong ein av oss vågar å vere open, gjer vi det litt enklare for dei rundt oss. Vi viser at følelsar ikkje treng å vere tabu. Vi viser at det faktisk er trygt å vere menneske, saman.
Og kanskje… kanskje er det nettopp her forandring begynner.
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
Legg att eit svar