Refleksjon over Endring og Håp
Nokre dagar kjem det stille, som ei mjuk bølge ein ikkje såg kome. Andre dagar treff det hardare — som eit tomrom inni brystet som plutseleg aukar i størrelse. Savnet etter den eg ein gong var.
Den versjonen av meg som hadde meir energi enn tankar. Som kunne bestemme seg om morgonen og faktisk gjennomføre det om kvelden. Som ikkje trengte å spare på kreftene, eller dele dagen opp i små, forsiktige steg. Som berre… fungerte.
Eg saknar han. Eg saknar kroppen som samarbeidde utan å protestere. Eg saknar hodet som ikkje blei fullt av støy når eg pressa litt for langt. Eg saknar tempoet, spontaniteten, sjølvtilliten, og alt det eg aldri tenkte over at eg hadde, før det forsvann.
Det er rart kor mykje ein kan lengte etter seg sjølv. Men midt i alt savnet ligg det også noko anna — noko eg ikkje ville sett om eg ikkje måtte stoppe opp. Eg har blitt mjukare. Eg har blitt meir tålmodig. Eg ser detaljar eg før sprang forbi.
Eg kjenner takknemlegheit for dei små glimta, dei gode dagane, og dei små seierane som ingen andre ser. Eg har måtta slippe den gamle versjonen av meg sjølv — ikkje i sorg, men i respekt. Han var bra for si tid. Eg er ein annan no.
Og sjølv om eg saknar det som var, prøver eg å lære å like han eg er blitt. For inni alt savnet finst det også håp. Håp om at den nye versjonen av meg kan bli god på sine eigne måtar. Håp om at livet kan få flyt igjen, sjølv om retninga har endra seg. Håp om at eg kan finne nye styrkar i det som kjennest svakt.
Savnet er der — ja. Men det betyr berre at eg ein gong hadde noko fint. Og kanskje handlar vegen vidare ikkje om å gå tilbake, men om å finne eit nytt spor som likevel kjennest som heime.
💭 Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.
✨ Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Legg att eit svar