Den siste tida har vore annleis enn planlagt. Eg har hatt fleire blogginnlegg liggande klare, nesten ferdige, klare til publisering – men kroppen har ikkje vore med på laget. Lungebetennelse og sjukdom har teke meir krefter enn eg hadde forventa, og desember blei rett og slett ein kamp for å halde hovudet over vatn.
Det gjer noko med ein, når ein vil så mykje, men ikkje får gjort det ein ønskjer. Når tankane er klare, men kroppen seier stopp. Då blir alt litt meir stille enn planlagt.
Likevel – midt i det tunge – har det vore mykje fint. Jula vart feira hos svigers i år, og det vart ei god og roleg feiring. Ungane hadde gleda seg lenge, og det var ekstra fint å sjå kor mykje det betydde for dei. Den gleda i augo når pakkane blir opna, spenninga, forventninga – det slår alt. For meg er det nettopp det jula handlar om: å vere saman med dei ein er glad i, og sjå barna vere barn.
Julematen smakte som ho alltid gjer – litt for mykje, litt for godt – men akkurat slik det skal vere. Førjulstida derimot, den forsvann litt i år. Både eg, kona mi og to av ungane vart sjuke, og då blir fokuset eit heilt anna. Ein tek dag for dag, og gjer det ein klarer.
No byrjar eg sakte, men sikkert, å kjenne at formen er på veg tilbake. Det er ikkje som før, men det går framover – og det er det viktigaste. Eg kjenner på eit lite overskot igjen, og lysta til å skape, skrive og dele har begynt å kome tilbake.
Så no er eg i gang igjen. I mitt tempo. På min måte. Eg trur det er viktig å vere ærleg om desse periodane også – ikkje berre når alt går på skinner. For livet er ikkje ei strak linje, og det er heilt greitt.
Små steg er òg steg framover.
💭 «Små steg er òg framgang – sjølv når ingen andre ser dei.»
✨ «Kvar dag treng ikkje vere god – men det finst noko godt i kvar dag.»
- Inner Motivation — When No One Is Applauding
- Indre motivasjon – når ingen klappar
- When Motivation Doesn’t Show Up
- Når motivasjonen ikkje kjem
- Eg er meir enn det eg produserer
Legg att eit svar